Pfft.
Ze hebben weer eens gerekend, die kinderen van de wereldvissen.
Ze hebben weer eens gewerkt in hun rekenboek.
Hét uitgelezen moment om tussendoor die vervelende cijferspiegelingen af te leren, dacht Lander. Neen, dus.
Een hele les zoeken, azen, hopen. Hopen op een spiegeling. En elke keer opnieuw waren alle cijfers netjes en juist geschreven. Een leerkracht zou er zich nog overbodig door gaan voelen.
Helena, die meestal een zeer lonend slachtoffer is voor de verbeterwoede van Lander, maakte twee bladzijden vol rekenoefeningen zonder ook maar één gespiegeld cijfer.
Om gek van te worden.
Gelukkig voelde het kiene kind de pijn van Lander, want op de derde bladzijde schreef ze speciaal voor hem een omgekeerde '3'.
Blij als een kind kon Lander 's middags terug huiswaarts keren.
Ons nieuwe project gaat over Europa.
Annabelle had een tijd geleden een paar vlaggen meegenomen naar de klas. Vandaag had ze een boekje mee over mini-Europa. Daarin stonden foto's van de belangrijkste gebouwen van Europa. Daardoor zijn we een project begonnen over de verschillende Europese landen.
Martha, Nuri, Helena en Simon hebben maandag samen met Lander afgesproken hoe we het project gaan maken. Ze maakten een voorbeeldblad met daarop plaats voor de naam van het land, de vlag, het aantal mensen die in het land wonen, de taal die ze daar spreken, de munten die ze gebruiken, de plaats in Europa waar het land ligt en de belangrijkste gebouwen.
Vandaag begonnen we eraan !
Vandaag hebben de golfvissen, onze jongsten, de nieuwe bordzin ingeoefend: 'de slang was te dun'. We gooiden de woorden door elkaar en probeerden zo nieuwe zinnen te maken, ook met de woorden uit de vorige zinnen.
Bij sommigen ging dat goed, bij anderen héél goed.
Cécile verdient een speciale vermelding, aangezien ze enorm goed heeft gelezen en zeer ijverig meewerkte. Dat terwijl ze het doorgaans wat moeilijk heeft met sommige woorden.
Alle eer aan Cécile!
We proberen een nieuwe traditie te installeren.
Al drie dagen op rij breekt er een nieuw (vol) flesje fruitsap.
We maakten er met de klas een kort gedichtje over:
Onze klas
ligt vol met glas.
Elke dag een verse plas.
Enfin, ja...
Niet dat het iets speciaals is, hoor...
Niet dat het het vermelden waard is, hoor...
Niet dat u het op zes- of zevenjarige leeftijd niet ook al durfde, hoor...
Maar vandaag sprongen de kinderen bijna allemaal van de hoogste springplank in het water.
Van drie meter hoogte.
Och ja...
Daar kan Tom Waes nog iets van leren.
We schreven de afgelopen weken samen een klastekst.
Eerst hebben we samen een verhaal verzonnen, daarna verdeelden we dat verhaal in 17 kleinere stukken. Iedereen nam een stuk op zich en maakte er een tekening van. Daarna werd de tekst opgeschreven en bij de tekening geplakt.
Nu zijn we eindelijk klaar en krijgen we voortdurend telefoon van uitgevers die de 17 talenten uit onze klas een contract willen aanbieden. Toon Tellegen schijnt al bang te zijn voor concurrentie.
Geniet van onze samen geschreven tekst:
Kikker helpt
Een hele les zoeken, azen, hopen. Hopen op een spiegeling. En elke keer opnieuw waren alle cijfers netjes en juist geschreven. Een leerkracht zou er zich nog overbodig door gaan voelen.
