Nu waren we het niet zo eens over de benaming van dat gedoe. Eigenlijk heet het peer-tutoring en is de jongste de peer, en de oudste de tutor. Maar soms noemen wij de peer de tutee en dat is verwarrend. Vanaf nu dus peren en tomaten, dat is veel duidelijker.
Eergisteren was het opnieuw van dat en kwamen de tomaten lezen met de peren. Als de peren een aantal bladzijden hadden gelezen, moesten ze het verhaal aan hun tomaat vertellen, waarna zowel peer als tomaat het verhaal probeerde te veranderen door er andere personages er in te stoppen, andere dingen te laten gebeuren, enzovoort.
Er kwamen veel grappige verhaaltjes uit, die we allemaal aan elkaar hebben voorgelezen.
Zo werd bijvoorbeeld een verhaal verzonnen over een zekere juf, die veel te dik is en door haar stoel zakt. Of een verhaal over een dinosauriër die onder water zit en zich laat opvissen door een krokodil. Of iets over een jongen die last had van jeuk. Niet in zijn haar, maar aan zijn kont. Toen zijn mama naar luizen zocht, bleek hij last te hebben van katten.
Dat soort verhalen.
Jammer genoeg waren we zó druk bezig met onze verhalen, dat we vergaten foto's te trekken. En we wilden zo graag een blogbericht...
Geen probleem. Toen we alle verhaaltjes aan elkaar hadden verteld, hadden we nog even tijd om voor de foto te doen alsof we weer aan het werken waren.
Let maar niet op de kinderen van het tweede, die niet goed begrepen wat we nu aan het doen waren.
En let u vooral niet op het soms overdreven aandachtig luisteren in de kring.
Wij zijn wél goede acteurs!
