Dus om eens goed te begrijpen wat dat nu precies is, dat voetballen, gingen we met een grote Boomgaard-groep naar de Ghelamco Arena. Met de fiets, want ook dat schijnt sporten te zijn.
Voetbal blijkt ook iets te maken te hebben met indianen, al was het ons niet meteen duidelijk wat.
Blijkbaar is het jarenlange traditie om in het stadion eerst een viertal stoeltjes uit te proberen, alvorens op je eigen stoel te gaan zitten. Waarschijnlijk is dat belangrijk om kennis te maken met het stadion, dus deden we dat maar. Na een tiental minuten van gezellig gaan zitten om dan terug verder te zoeken, kozen we er het juiste plekje uit.
We waren klaar voor de match!
Heel vreemd, zo'n voetbalmatch.
Een tiental mannen in blauw-witte truitjes loopt samen met een tiental mannen met gele truitjes een bal achterna. Elk team heeft ook iemand mee die waarschijnlijk een beetje gepest wordt: die mag niet meelopen en moet extra lelijke kleren aandoen. Die blijft dan alleen aan de goal achter, maar moet toch blijven opletten - Patience spelen of Facebook checken is volledig uit den boze!
Maar die meneer mag de bal wel met zijn handen aanraken, en dat mag de rest dan weer niet.
Er liep ook een man in een rood truitje rond, maar die kreeg nooit de bal. We weten dus ook niet goed voor welk team hij speelde. Hij mocht alleen maar af en toe eens op zijn fluitje blazen, maar dat leek hij zo erg niet te vinden.
Tot vier keer werd er gescoord. Door de mannen in blauw-wit, en het zag ernaar uit dat we dat wel tof vonden, want er werd elke keer flink geroepen. Jammer dat we nu niet hebben gezien wat er zou gebeuren mocht het andere team scoren. Volgende keer beter.
Ben probeerde ons wijs te maken dat Gent gewonnen had van Lierse, maar sommige kinderen wisten wel beter. Volgens hen was het Gent tegen Syrië. Ons maak je niets wijs, Ben.
Als volleerde voetbalsupporters én sportkenners keerden we na de match voldaan terug naar huis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten